Wezen

Vanavond een licht melancholieke bui. Na Er Ist Wieder Da (check it out!) besloot ik dat het goed was me onder de mensen te begeven. De implementatie van dat idee nam de vorm aan van een bezoek aan De Twee Wezen, sinds een jaar of tien een centraal Grand Café in Hengelo dat regelmatig in het nieuws komt omdat de verwarmde terrassen er tot over de rand van de stoep reiken.

Ik installeer me in een hoekje en constateer dat op Sinterklaasavond het publiek bestaat uit late twintigers en dertigers, in koppels en roedels van twee tot vier. Je moet sowieso geen pakjes uit te pakken hebben. Ik persoonlijk geloof niet dat ikzelf wat dat betreft een jaar overgeslagen heb, voordat mijn eigen kinderen oud genoeg waren om te beseffen dat ze dat gedoe niet leuk genoeg vonden om daarvoor de bezwaren van hun puberteit opzij te zetten. In de leeftijdscategorie waarmee nu de horeca haar voordeel deed zat ik suf suf suf in mijn huisje, of zelfs mijn ouderlijk huisje, rijmpjes voor te lezen of surprises te bewonderen. Maar ik zal dan ook niet beweren dat ik de maat der dingen ben, of zou moeten zijn.

Onder het genot van een Grimbergen en een Franciscaner aanschouw en oordeel ik. Wie zitten hier? Veel vriendinnen, een paar paren, een enkele set bros. Eén ouder echtpaar. En (naturally) in een hoekje de spectator, hij van de licht melancholieke bui. Waarover spraken zij? Zijn ze op weg naar een woeste nacht? Of zijn het allemaal stamgasten? Het laatste is uitgesloten, dit is geen stamkroeg. Het bedienend personeel ziet er te jong uit om zelf te mogen nippen aan de dranken die ze uitserveren: niet uit stamhout gesneden. Same as last year, ma'am? Same as every year, James. Ondenkbaar.