Go West

Tussen kerst en oud&nieuw heeft de alma mater gemeend dat het beter voor iedereen is om een paar dagen verplicht vrij te hebben (zogenaamde "brugdagen"), maar afgelopen week was in principe tot en met donderdag 24 december een werkweek. Niet voor studenten - colleges waren er niet meer - maar wel voor het wetenschappelijke bedrijf.

Een langere aanloop tot kerst is niet denkbaar: als 24 december op een vrijdag valt wordt de hele week tot collegeweek gebombardeerd. Zoals het nu was, waren het een bijzonder rustige paar dagen, waarop een paar collega's stiekem kwamen werken maar de meesten er toch de voorkeur aan gaven ook nog wat niet-brugdagen thuis door te brengen. Zo'n doodse omgeving stimuleert niet, en omdat mijn thuis momenteel ook niet echt stimuleert had ik een uitnodiging van mijn schoonzus, Maaike, aangenomen om naar haar kerst-koorconcert in Dordrecht te komen luisteren. Met het idee daar te blijven logeren en dan, eenmaal in het verre Westen, de woensdag daarop iets nieuws te gaan doen.

Dit bleek allemaal wonderwel goed uit te pakken. Al op de heenweg kon ik vanaf Rotterdam bij mijn oudste nichtje, Eline, in de trein stappen: zij kwam linea recta uit Leiden. Heel toevallig had ik een paar weken eerder nog whatsapp-contact gehad voor een paar tips over het Leidense uitgaansleven, toen ik daar een weekje vertoefde in het kader van een workshop in het Lorentz Center; maar verder zie ik haar op z'n hoogst een paar keer per jaar, net als trouwens iedereen van dat gezin. Net vaak genoeg om niet elke keer te schrikken van de alweer zoveel ouder en groter geworden volgende generatie, maar niet vaak genoeg om van heel veel wederwaardigheden op de hoogte te zijn; en omdat het een spontane, lieve meid is hadden we meer dan genoeg gesprekstof voor het kippe-eindje van Rotterdam Centraal naar Dordrecht. Zoals over het Leidse uitgaansleven.

Herman pikte ons bij het station op, en bij hen thuis trof ik ook de jongste, Anne. Vooral genoeg lawaai maken bij binnenkomst, want ze was daar alleen met haar vriendje; mama was al naar het eerste van de twee optredens die avond.

Twee dochters zijn wel totaal wat anders dan twee zoons merkte ik andermaal. Los van elke vorm van generalisatie zijn Eline + Anne totaal wat anders dan Willem Jan + Floris: levendiger, praatgrager, al met al gezelliger. Zonder twijfel zou ik na een reeks van die levendige avonden de meerwaarde van een avondeten zonder al teveel geklets beter leren inzien, maar op deze donkere, warme decemberavond voelde ik me er opperbest bij.

Het concert was een lust voor het oor: weliswaar 100% kerstliederen, maar zonder tamboerijn en zeer harmonieus, met interessante arrangementen. Opgezet op het raamwerk van de New Twelve Days of Christmas, die ik eens even naast de oorspronkelijke Twelve Days zal zetten:

1. Original: A Partridge in a Pear Tree
   New: A Child Born to Set the World Free
2. Original: Two Turtle Doves
   New: Two Evergreens
3. Original: Three French Hens
   New: Three Fruitcakes
4. Original: Four Colly Birds
   New: Four Manger Scenes
5. Original: Five Gold Rings
   New: Five Shopping Malls
6. Original: Six Geese a-Laying
   New: Six Cards with Blessing
7. Original: Seven Swans a-Swimming
   New: Seven Plates of Dressing
8. Original: Eight Maids a-Milking
   New: Eight Choir Rehearsals
9. Original: Nine Drummers Drumming
   New: Nine Cast Dispersals
10. Original: Ten Pipers Piping
    New: Ten Trees for Trimming
11. Original: Eleven Ladies Dancing
    New: Eleven Stockings Brimming
12. Original: Twelve Lords a-Leaping
    New: Twelve Diets Slimming

Geïnspireerd door deze vreemde giften waren er bij een flink aantal coupletten vervolgens andere liedjes in geborduurd. Leuk bedacht en mooi uitgevoerd.

Na het concert, het tweede op rij dus voor de nu moede maar voldane zangers, kwam er een kleine delegatie mee terug naar het huis van Herman en Maaike, en werd onder het genot van nog een tijdje geëvalueerd. Vervolgens kwam de man met de hamer, en omdat er morgen nog gewerkt moest worden werd het moment waarop de dinsdag de woensdag ontmoette niet bereikt.

Wezen

Vanavond een licht melancholieke bui. Na Er Ist Wieder Da (check it out!) besloot ik dat het goed was me onder de mensen te begeven. De implementatie van dat idee nam de vorm aan van een bezoek aan De Twee Wezen, sinds een jaar of tien een centraal Grand Café in Hengelo dat regelmatig in het nieuws komt omdat de verwarmde terrassen er tot over de rand van de stoep reiken.

Ik installeer me in een hoekje en constateer dat op Sinterklaasavond het publiek bestaat uit late twintigers en dertigers, in koppels en roedels van twee tot vier. Je moet sowieso geen pakjes uit te pakken hebben. Ik persoonlijk geloof niet dat ikzelf wat dat betreft een jaar overgeslagen heb, voordat mijn eigen kinderen oud genoeg waren om te beseffen dat ze dat gedoe niet leuk genoeg vonden om daarvoor de bezwaren van hun puberteit opzij te zetten. In de leeftijdscategorie waarmee nu de horeca haar voordeel deed zat ik suf suf suf in mijn huisje, of zelfs mijn ouderlijk huisje, rijmpjes voor te lezen of surprises te bewonderen. Maar ik zal dan ook niet beweren dat ik de maat der dingen ben, of zou moeten zijn.

Onder het genot van een Grimbergen en een Franciscaner aanschouw en oordeel ik. Wie zitten hier? Veel vriendinnen, een paar paren, een enkele set bros. Eén ouder echtpaar. En (naturally) in een hoekje de spectator, hij van de licht melancholieke bui. Waarover spraken zij? Zijn ze op weg naar een woeste nacht? Of zijn het allemaal stamgasten? Het laatste is uitgesloten, dit is geen stamkroeg. Het bedienend personeel ziet er te jong uit om zelf te mogen nippen aan de dranken die ze uitserveren: niet uit stamhout gesneden. Same as last year, ma'am? Same as every year, James. Ondenkbaar.